Cibu olarak bu yazımızda “2U nereden kalkıyor” konusunu masaya yatırıyoruz. Keyifli okumalar!
2U nereden kalkıyor? Şehir efsanesinden günlük hayat kaosuna uzanan yolculuk
Benzer Bir Yazı: 29 yaşında bir kişi yedek astsubay olabilir mi ?
İzmir’de yaşayan biri için “nereden kalkıyor bu otobüs?” sorusu zaten başlı başına bir yaşam tarzı. Ama bazı sorular var ki, insanın zihnine takıldığında sadece durak tabelasını değil, hayatı da sorgulatıyor. Son günlerde benim kafamı kurcalayan şey tam olarak şu: 2U nereden kalkıyor?
Bunu ilk duyduğumda basit bir ulaşım sorusu sandım. Hani klasik: “Abi 2U nereden kalkıyor?” diye sorarsın, biri de “şuradan” der, hayat devam eder. Ama İzmir’de hiçbir şey o kadar basit değil. Hele ben gibi her şeyi fazla düşünen, dışarıdan bakınca rahat ama iç dünyasında Google Chrome’da 47 sekme açık yaşayan biriysen…
Bir sabah, bir kahve ve yanlış durak
Olay tam Karşıyaka vapurundan indikten sonra başladı. Kahvemi almışım, kulaklıkta gereksiz dramatik bir indie şarkı çalıyor. Kafamda tek plan var: “Bugün erken bitecek, hayatı toparlıyorum.”
Tam o sırada bir arkadaşım mesaj atıyor:
— “2U nereden kalkıyor biliyor musun?”
İşte o an… hayat durdu.
Kahve bir anda daha acı, İzmir güneşi daha sorgulayıcı, martılar daha yargılayıcı oldu.
İç sesim devreye girdi:
“Sen 25 yaşına geldin ve hâlâ ‘2U nereden kalkıyor?’ sorusuna hazırlıklı değilsin.”
Cevap veremedim. Çünkü bilmiyorum. Ama bilmemek de İzmir’de bir yaşam biçimi.
İzmir’de yön bulmak: GPS değil sezgi işi
İzmir’de yön bulmak aslında teknik bir konu değil. Daha çok “hissetme sanatı.”
Otobüs durakları bazen var, bazen yok gibi. Tabelalar sanki “ben buradaydım ama sıkıldım gittim” modunda. O yüzden biri “2U nereden kalkıyor?” diye sorduğunda, aslında sana şunu soruyor olabilir:
“Hayatta doğru yerde miyim?”
Ben de tam olarak bu felsefi seviyede cevap vermeye başladım:
— “Şey… Bence… Bornova tarafı olabilir ama Karşıyaka’ya da uğruyor sanki…”
Cümle biterken fark ediyorum: Ben tahmin ediyorum.
Yanlış bilgi verme özgüveni
İnsan en çok ne zaman emin olur biliyor musun? Hiç bilmediği konularda.
Ben de o moddayım:
— “2U nereden kalkıyor?”
— “Abi kesin Üçkuyular’dan.”
Sonra 3 saniye durup:
“Yani %70 eminim.”
İşte bu %70, hayatın tüm kararlarını açıklayan sihirli oran.
Arkadaş grubu ve kolektif cehalet
Bizim arkadaş grubu WhatsApp’ta bu konuyu tartışmaya başladı. Normalde gündem: meme’ler, futbol tartışması ve “bugün dışarı çıkalım mı?” olup asla çıkılmaması.
Ama konu 2U nereden kalkıyor olunca herkes uzman kesildi.
— “Abi 2U yok mu ya Konak’tan kalkıyordu?”
— “Yok yok Karşıyaka’dan.”
— “Google’a baktım sanki Bornova yazıyordu.”
Google’a bakan kişi zaten %100 güvenilir kaynak sayılıyor bizde. Ama Google da bazen İzmir’e gelince kafası karışıyor gibi hissediyorum.
Durak tabelasıyla hayat arasındaki ince çizgi
Bir gün gerçekten oturup düşündüm: Neden bu kadar basit bir şey bile bu kadar karışık?
Belki de mesele “2U nereden kalkıyor?” değil.
Belki mesele şu:
Biz nereden kalkıyoruz?
Sabah evden çıkarken bile “bugün verimli olacağım” diye kalkıyoruz ama sonra kendimizi markette “bu cips mi daha mantıklı yoksa hayat mı” diye düşünürken buluyoruz.
İzmir’de otobüs beklemek bazen terapi gibi. Bekliyorsun, gelmiyor, sonra gelince de sanki hayat sana ödül vermiş gibi seviniyorsun.
İç sesin sabotajları
Benim iç sesim bu konuda biraz problemli:
— “2U nereden kalkıyor acaba?”
— “Sen önce kendi hayatını nereden kaldırdığını çöz.”
Teşekkürler iç ses, çok yardımcı oldun.
Bir de şöyle bir durum var: İnsan ne kadar rahat görünürse görünsün, bazı sorular direkt zihne çarpıyor. “2U nereden kalkıyor?” sorusu da benim için o kategoride.
Basit ama rahatsız edici.
İzmir toplu taşıma deneyimi: mini macera
İzmir’de otobüs beklemek aslında küçük bir RPG oyunu gibi.
Görev: 2U’yu bul.
Zorluk: Orta-üst.
Ödül: Eve sağ salim ulaşmak.
Haritada NPC’ler var:
— Durağa gelen amca: “O geçti ya.”
— Genç çift: “Biz de bekliyoruz ama bilmiyoruz.”
— Telefonuna gömülmüş biri: %90 ihtimalle Google Maps açmış ama hâlâ emin değil.
Ve sen:
“2U nereden kalkıyor?” sorusuyla bir mini kahramanlık yolculuğunda.
Beklemek bir karakter geliştirme süreci midir?
Bence evet. Çünkü beklerken insan çok şey düşünüyor:
Hayatımı doğru mu yaşıyorum?
Neden 2U’yu bilmiyorum?
Ben neden buradayım?
Otobüs gelince hepsi unutuluyor tabii. Çünkü pratiklik kazanıyor: “Koş!”
Küçük bir yanlış anlama, büyük bir iç kriz
Bir gün birine yine sordum:
— “2U nereden kalkıyor ya?”
— “Abi sen 2U’yu mu diyorsun yoksa 2V mi?”
İşte orada beynim kısa devre yaptı.
Çünkü fark ettim ki mesele sadece durak değil. Mesele iletişim. Mesele anlaşılmak. Mesele yanlış harf yüzünden hayatın başka bir hatta kayması.
İzmir’de bir harf bile seni başka bir semte gönderebilir.
Şehir ve insan arasındaki garip ilişki
İzmir’de yaşamak biraz ilişki gibi. Şehir seni tanıyor ama tam açıklamıyor kendini. Sen de sürekli çözmeye çalışıyorsun.
“2U nereden kalkıyor?” sorusu bile bu ilişkinin küçük bir yansıması.
Şehir diyor ki:
“Bak, ben sana her şeyi net vermem. Biraz araştır, biraz kaybol.”
Ve biz de kaybolmayı kabul ediyoruz.
Günün sonunda: Bir otobüs, bir soru, bir insan
Akşam eve dönerken aynı soruyu tekrar duydum:
— “2U nereden kalkıyor?”
Bu sefer cevap vermedim. Sadece güldüm.
Çünkü artık şunu biliyorum: Bazı soruların cevabı aslında tabelada değil, insanın kafasında dönüp duran düşüncelerde gizli.
Ve İzmir’de yaşıyorsan, zaten hiçbir şey tamamen net değildir.
Otobüs gelir, gelmez.
Durak vardır, yoktur.
Sen bilirsin, bilmezsin.
Ama yine de beklemeye devam edersin.
Çünkü belki de mesele gerçekten “2U nereden kalkıyor?” değil.
Mesele, senin nereye gitmek istediğindir.
“2U nereden kalkıyor” konusunda merak ettiklerinizi bu yazımızda ele almaya çalıştık. Cibu okurları için daha fazlası yolda!